غرق در سرخوشی

 

 

 

 

ای که صدایم در عمق خاطرات کودکیت جاری

 

شاید آنگاه که می بایست

 

لطافت و نرمی دستانت را به آتش وجودم برسانم

 

غرق در سرخوشی و نادانی

 

بچه گربه های افریطه ی گلدان شکسته بودم

 

و آنگاه که می بایست

 

بر سنگفرش تکه یخی خونی

 

 یاد تو را فرش کنم

 

بی آنکه بدانم

 

سنگینی نوزادی زاده نشده را به خواب می بری

 

حسرت سایه ای را می خوری

 

که، هرگز برایت سقف نبود

 

تو سکوت می کنی..

 

و از چشمان من

 

 حقیقت را طلب می کنی..

 

                                                                                             آریا